Over de wording van de Galeriekijker, nu Kunstkijker

Het is zomer 1999 als drie zakenvrienden elkaar spreken over een gemeenschappelijke interesse: kunst. Een van hen is kunstverzamelaar, een ander heeft een kunstuitleen en de derde belegt onder meer in kunst.

Zij delen hun liefde voor kunst en spreken er hun verbazing over uit dat zoveel landgenoten het plezier dat kunst kan schenken, missen. Dat 74% van de Nederlanders nooit in een kunstmuseum of galerie komt en al evenmin art fairs bezoekt, wordt betreurd. Kunst is elitair en de communicatie van de meeste galerieën blijft vaak beperkt tot bekenden. Een aantal grotere en actieve galerieën uitgezonderd.

Ons land telt naast de grotere galerieën, talloze andere galerieën waar je kan genieten van mooie kunst van getalenteerde kunstenaars. Waarom worden die zo weinig bezocht? Vaak is dat omdat onbekend, onbemind maakt. En dat onbekend zijn, is weer vaak een budgettaire kwestie. De galerie is meer hobby dan broodwinning en de opbrengsten rechtvaardigen het niet om veel te investeren in naamsbekendheid, promotie en het trekken van nieuwe bezoekers.

Met een verzuchting, dat ze er wat aan zouden moeten kunnen doen, sloten de drie vrienden, de discussie af.

Het is eind 2003 als een van de drie als betrokkene bij de opzet en uitbouw van de Kunstweek, zich de discussie herinnert en zijn twee vrienden vraagt of ze eens van gedachten willen wisselen over een mogelijkheid om galerieën meer in de spotlight te zetten en galeriebezoek te stimuleren.

Een brainstorm levert eerst zeven ideeën op. Later worden vijf ideeën als uitvoerbaar ingeschat. In 2004 worden van vijf oorspronkelijke ideeën, drie als plannen uitgewerkt. Twee worden geïncorporeerd in de Kunstweek en één krijgt gestalte als de Galeriekijker.

Na nog een aantal gesprekken over de opzet en invulling, de financiële aspecten en de communicatie, wordt begin 2005 het bedrijfsplan opgesteld. Het kent een laagdrempelige en bescheiden start, waarbij de verschijningsfrequentie op tweemaandelijks is gesteld en deelname door de galerieën volledig kosteloos is.

Het benodigde kapitaal wordt door de drie vrienden gezamenlijk ingebracht. Het bedrijfsplan voorziet de eerste twee jaren exploitatie geen winst. De motor gaat draaien.

Discussies over de naam laaien hoog op. De Galeriekijker lijkt als naam favoriet, maar wordt ook te voor de hand liggend, niet creatief, te direct, te plat, gevonden. De naam Kunstkijker bestaat al, er is ook een website van. Daarop wordt besloten die naam te kopen. Drie weken later wordt na een klein onderzoek onder 50 kunstliefhebbers de knoop doorgehakt: De Galeriekijker is geboren.

Ontwerpen voor het logo, de nieuwsbrief en de website worden beoordeeld, afgewezen, opnieuw voorgelegd, aangepast en uiteindelijk goedgekeurd. Wervingsbrieven worden opgesteld en na de nodige aanpassingen goedgekeurd. De tekst voor de website wordt opgesteld. Juridische aspecten worden vertaald in gewone mensentaal. Een eerste voorbeeld-nieuwsbrief wordt gemaakt.

E-mail adressen van kunstliefhebbers worden verzameld. Een persbericht wordt opgesteld. Alles wordt in gereedheid gebracht voor een succesvolle start.

De datum waarop naar buiten zal worden getreden, wordt bepaald op 2 juni. Dan krijgen de Nederlandse galerieën per e-mail het aanbod in het vervolg hun nieuws in de Galeriekijker te publiceren.

Op die dag wordt een aankondiging gestuurd naar een groot aantal Nederlandse galerieën. De reacties overtreffen de verwachtingen. Direct melden zich een groot aantal galerieën aan voor deelname. Ook worden er veel vragen gesteld en opmerkingen geplaatst.

“Mag mijn informatie meer dan 50 woorden tellen?” “Kan ik ook adverteren?” “Fantastisch initiatief.” “Welk belang heeft u erbij?” “Waarom ook geen Engelstalige versie?”

Binnen een maand melden zich vele honderden abonnees. Uit zoveel positieve reacties blijkt de behoefte aan de Galeriekijker. Als het zo doorgaat, zal de Galeriekijker voor het einde van het jaar meer dan 1.000 abonnees hebben.